پایان نامه ها

منابع پایان نامه ارشد درمورد تماشاگران، مشکلات بینایی، اماکن ورزشی، مواد غذایی

نوع و اندازه فضای ورزشی باشد.
– در صورت امکان بهتر است درهای دوتایی به دو طرف باز و بسته شوند، تا رد شدن از آنها آسانتر شود.
– یکی از درهای دوتایی باید هنگام باز شدن حداقل عرض مورد نیاز را تأمین کند.
– درها را طوری نصب کنید که حداقل فاصله 30 سانتی متر تا لبه دیوار حامل داشته باشد و برای سالنهای ورزشهای ویژه و خاص بهتر است این فاصله تا 50 سانتی متر افزایش یابد.
– کلیه درها باید طوری طراحی و نصب شوند که حداقل 90 درجه باز شوند.
– درها باید به سمت اطاقها باز شوند نه به طرف کریدورها و در موارد ضروری لازم است عقبتر نصب شود تا هنگام باز شدن در کریدور مانعی ایجاد نکنند و یا اینکه به وسیله نرده برای آنها حایل ایجاد شود.
– در صورت امکان درها را طوری انتخاب کنید که دارای پنجره باشند، این کار باعث میشود که هنگام عبور کردن طرف دیگر دیده شده و از برخورد اجتناب شود.
– درهایی که نور را کاملاً منعکس میکنند، برای افراد با مشکلات بینایی مناسب نیستند.
– روی درهای شیشهای بهتر است نوارهای رنگی به ارتفاع 105 و 165 سانتیمتر از سطح زمین چسبانیده شود تا از اشیا و فضای اطراف تشخیص داده شوند(فخرپور و یاوری،1385).
شکل2-4:

2ـ2ـ18: مناسبسازی رختکن
رختکنهای مجموعههای ورزشی باید به گونهای ساخته و تجهیز شوند که تمامی معلولان و به خصوص معلولان ویلچرران و معلولان بینایی بتوانند به راحتی از آنها استفاده کنند. به این منظور اتخاذ تدابیری در مورد دستگیرهها، کمدها، رخت آویزها و نیمکتها لازم است. همچنین ضروری است در رختکن یک تخت برای آن گروه از معلولان که قادر نیستند در حال ایستاده یا نشسته لباسهای خود را تعویض کنند، وجود داشته باشد.
در مورد رختکنها باید توجه ویژهای به جزئیات و شکل و طرح آنها معطوف گردد (جلالی فراهانی،1390).
موارد مهم دیگر در مورد رختکنها شامل موارد زیر است:
ـ صندلیهای محکم 5/0 × 5/0 متر در محل دوشها با دستگیرههای حایل عمودی و افقی برای ایجاد حمایت بیشتر استفادهکنندگان ایجاد شود. دستگیرههای افقی در مکانهای خشک کردن بدن به منظور ایجاد حمایت بیشتر و همچنین استفاده به عنوان جای حوله تعبیه گردد.
ـ سطوح لغزنده نباشد.
ـ دوشها و رختکنها هم سطح باشند.
ـ برای هر فرد در رختکن یک فضای یک متر مربع در نظر گرفته شود.
ـ فاصله درها از دیوار مجاور حداقل 30 سانتی متر (ترجیحاً 45 سانتی متر) باشد.
ـ آویز حولهها در ارتفاع 140 یا 105 سانتی متر در دوشها نصب شوند.
ـ آویز کت برای استفاده عموم در ارتفاع 140 یا 150 سانتی متر سطح زمین نصب شود.
ـ در دیوار رختکن تابلو مربوط به آن را نصب نمایند.
شکل 2-5:

داشتن طراحی مناسب و مطلوب برای حداکثر دسترسی ضروری است. طراحی نامناسب باعث وابستگی افراد معلول به سایرین می شود و در بدترین حالت مانع استفاده از تاسیسات و تجهیزات ورزشی میگردد، به همین منظور لازم است :
ـ فضای کافی برای حرکت و جابجایی ویلچرها در نظر گرفته شود.
ـ امکان تعویض لباس برای افراد ویلچری بدون وجود مانع فراهم شود.
ـ مسیر مستقیمی از رختکن به دوشها ایجاد گردد.
ـ محل سرویسهای بهداشتی نزدیک به رختکن باشد.
ـ برخی از معلولین اتاقک مجزایی برای تعویض لباس میخواهند در صورت امکان چنین شرایطی فراهم شود(فخرپور و یاوری،1385).
2ـ2ـ19: مناسبسازی کمدها
ـ ارتفاع کمدها بین 40 و 80 سانتیمتر و حداقل عرض آن 30 سانتی متر باشد.
ـ ده درصد از کمدها به ارتفاع 120 سانتی متر باشد، تا افراد با مشکلات حرکتی بتوانند از آنها استفاده کنند.
ـ کمدها باید دارای شمارههای قابل لمس باشند.
ـ اگر تعداد کمدها زیاد باشد، برخی از آنها که مناسبسازی شدهاند؛ باید به وسیله رنگ از دیگر کمدها متمایز گردند(فخرپور و یاوری،1385).
2ـ2ـ20: مناسبسازی دوشها
ـ محوطه دوشها باید طوری باشد که همگان بتوانند از آن استفاده کنند، بعضی از دوشها که برای افراد معلول ساخته شده؛ توصیه میشود توسط افراد سالم استفاده نشود.
ـ در دوشها باید محل لباس در آوردن ایجاد شود.
ـ درون دوشها باید برای افراد معلول صندلی دوش فراهم شود، البته باید متحرک باشد، تا در موارد غیر ضروری به جای دیگری منتقل شود.
ـ شیرهای آب دوشها باید در ارتفاعی نصب شوند که برای همه افراد قابل استفاده باشند و به وسیله ترموستات دمای آنها حداکثر تا 41 درجه سانتیگراد کنترل شود.
ـ سطح کف دوشها باید از مواد لغزنده نباشد، حتی در مواقعی که مرطوب است.
ـ آب در قسمتهای مرطوب باید باقی نماند.
ـ از پایههای ایستاده برای جداسازی دوشها استفاده نشود.
ـ دوشها باید طوری باشد که افراد ویلچری بدون اینکه ویلچرشان خیس شود از روی آن به صندلی و دوش منتقل شوند.
ـ در اماکن ورزشی بزرگ برای رفاه بیشتر از اطاقکها و پردههایی برای ایجاد فضای خصوصی استفاده کنید (فخرپور و یاوری،1385).
2ـ2ـ21: مناسبسازی سرویس بهداشتی
ـ فاصله دستشوییها از قسمتهای دیگر فضای ورزشی باید حداکثر40 متر باشد. سرویسهای بهداشتی مجموعههای ورزشی باید به گونهای باشند که معلولان ضمن دسترسی آسان، بتوانند به راحتی از آنها استفاده کنند. همانگونه که در سایر اماکن از قبیل فرودگاهها، سازمانها و ادارات معمول است، در اماکن و تأسیسات ورزشی نیز ضروری است سرویسهای بهداشتی مخصوص معلولان ویلچرران ساخته شود. بعضی از خصوصیات این گونه سرویسهای بهداشتی، عبارتند از:
ـ به کارگیری د
رهایی در سرویسهای بهداشتی که به صورت اتوماتیک باز و بسته میشوند برای استفاده معلولان ویلچرران؛
ـ وجود دستگیرههایی که معلولان ویلچرران از آنها برای گرفتن و جابهجایی از روی ویلچر به روی صندلی توالت و بر عکس استفاده کنند؛
ـ پایینتر بودن دستشوییها نسبت به دستشوییهای معمولی برای استفاده معلولان ویلچرران؛
ـ شیرهای آب که به صورت اتوماتیک یا با فشار یک تکمه باز و بسته میشوند(جلالی فراهانی،1390).
ـ در هر طبقه از فضای ورزشی باید دستشوئیهای مناسبسازی شده وجود داشته باشند.
ـ دستشوییها باید نزدیک رختکنها باشد و تعداد دستشوییهای مناسبسازی شده، بستگی به نوع و اندازه فضای ورزشی دارد (حداقل یک سرویس در هر قسمت برای مردان و زنان).
در طراحی دستشوییهای مناسبسازی شده رعایت نکات زیر لازم و ضروری است :
1 ـ دو آویز لباس در ارتفاع 105 و 140 سانتی متری سطح زمین نصب شود.
2 ـ خشک کن دست اتوماتیک نصب شود.
3 ـ دکمه زنگ برای مواقع ضروری نصب شود.
4 ـ روشوییها در ارتفاعی نصب شوند، که بتوان از روی ویلچر از آن استفاده کرد.
5 ـ آینه یک متری در ارتفاع 60 سانتی از سطح زمین نصب شود.
6 ـ نمای ظاهری دستشویی مناسبسازی شده باید زیبا و همانند دیگر دستشوییها باشد.
8 ـ مسایل مذهبی در مورد نوع دستشوییها نیز باید رعایت شود(فخرپور و یاوری،1385).
2ـ2ـ22: مناسبسازی تلفن عمومی
همه اماکن باید دارای تلفن عمومی باشد، که همه افراد بتوانند از آن استفاده کنند. این بدان معنی است که تلفن عمومی:
ـ در محلی قرار گیرد که حداقل صدا در آن منطقه وجود داشته باشد.
ـ ارتفاع آن باید طوری باشد که کودکان و افراد ویلچری بتوانند از آن استفاده کنند.
ـ برای افراد با مشکلات شنوایی تقویت کننده صدا تعبیه شود.
ـ شمارههای آن به صورت برجسته و قابل لمس باشد.
ـ به وسیله تابلو محل آن به وضوح نشان داده شود.
ـ در جلو آن یک فضای 2/1 × 2/1 متری وجود داشته باشد(فخرپور و یاوری،1385).
2ـ2ـ23: مناسبسازی تابلوهای راهنما و علائم هشدار دهنده
علاوه بر تابلوهای راهنمای معمولی که در مجموعه ورزشی وجود دارد، ضروری است؛ تابلوهای مخصوص به منظور محلیابی معلولان بینایی نصب شود. همچنین توصیه میشود رنگهای الوان و روشن بیشتر به کار روند. برای معلولان شنوایی نیاز به تجهیزات صوتی مخصوص و وسایل کمکی از قبیل ویدئو، تلویزیون و تخته سیاه و سفید یا وایت بورد است، تا بتوان از آنها برای انتقال فرامین و آموزش به صورت سمعی استفاده کرد(جلالی فراهانی،1390). افراد با مشکلات بینایی و شنوایی گروه بزرگی از معلولین را تشکیل میدهند. علائم اطلاعرسانی مناسب میتواند به این افراد کمک کند، تا بدون نیاز به سوال کردن، به طور مطلوبی از امکانات ورزشی موجود استفاده کنند. به همین دلیل رعایت نکات زیر در مورد تابلوهای راهنما ضروری است:
ـ تابلوها را طوری نصب کنید که افراد کم بینا بتوانند به آنها نزدیک شده و اطلاعات آنها را دریافت کنند.
ـ علائم باید آشکار، قابل تشخیص، واضح و خوانا باشد.
ـ در صورت امکان از علامتها و کلمات به طور همزمان در تابلوها استفاده شود و بهتر است از علائم استاندارد استفاده شود، چرا که درک آنها آسانتر است.
ـ تابلوها باید از نظر روشنایی در محل مناسبی نصب شوند.
ـ از نصب تابلوهای آویزان حدالامکان پرهیز شود.
ـ رنگ تابلوها باید متمایز از رنگ زمینه باشد و همچنین نباید نور را منعکس کنند(فخرپور و یاوری،1385).

2ـ2ـ24: مناسبسازی جایگاه تماشاگران برای معلولین
حضور در اجتماع و شرکت در فعالیتهای مختلف با همنوعان خود، یا با غیرمعلولان، یکی از مهمترین جنبههای همگرایی اجتماعی برای معلولان است و در صورتی که امکانات لازم برای حضور معلولان در فعالیتها فراهم باشد، میتوان از رعایت حقوق اجتماعی آنان صحبت کرد. معلولان نیز مانند افراد غیرمعلول، مایلند برای تماشای رویدادهای ورزشی به مجموعههای ورزشی بروند. به این دلیل ضروری است که در این مجموعهها امکانات رفاهی مخصوص آنها مانند: محل نشستن یا استقرار با ویلچر، سرویسهای بهداشتی مخصوص در قسمت تماشاگران و بوفههای تهیه مواد غذایی و نوشیدنی قابل دسترسی آسان، وجود داشته باشد(جلالی فراهانی،1390).
در صورت امکان به خاطر حفظ ایمنی و راحتی کنترل معلولین، جایگاه آنها را از دیگر تماشاچیان جدا کنید.
ـ مسیر ورودی به جایگاه معلولین حداقل90 سانتی متر باشد.
ـ حداقل فاصله بین ردیفها 65 سانتی متر باشد.
ـ در شش قسمت از ورزشگاه برای معلولین جایگاه ویژه ایجاد کنید و یا اینکه، در کل یک درصد ظرفیت ورزشگاه را به جایگاه معلولین اختصاص دهید.
ـ جایگاه ویلچری را در کل ورزشگاه پخش کنید، به طوری که افراد معلول در کنار سایر افراد قرار بگیرند.
ـ مسیر دید معلولین باید مستقیم بوده و مانعی در سر راه آنها نباشد؛ تا آنها بتوانند به راحتی از بالای سر افراد جلوی خودشان زمین بازی را ببینند.
ـ حداقل فضای اختصاص داده شده برای هر ویلچر 140 × 90 سانتیمتر باشد.
ـ چیدمان صندلیها باید طوری باشد که معلولین بتوانند دید مناسبی حتی در حالتی که افراد در حالت ایستاده بازی را تماشا میکنند و یا هیجان زدهاند، داشته باشند.
ـ در صورت امکان هدفونهایی برای شنیدن صدای مفسرین بازی فراهم سازید(فخرپور و یاوری،1385).
2ـ2ـ25: تجهیزات اطفای حریق
برای ایجاد ایمنی بیشتر در سالنهای ورزشی، ایجاد وسایل اولیه کنترل و اطفای حریق مانند کپسول آتشنشان
ی و سیستمهای آب افشان ضروری میباشد. آموزش کارکنان در مورد نحوه پیشگیری و مقابله با آتشسوزی
یکی از مهمترین اقدامات در این زمینه است، به این منظور رعایت نکات زیر در اماکن ورزشی لازم و ضروری
است: 1ـ کپسولهای آتشنشانی برای مواقع اضطراری در سالن ورزشی تهیه و تعبیه شده باشد.
2ـ کپسولهای آتش نشانی به موقع تعویض و شارژ شده و دارای تاریخ مصرف معتبر باشند.
3ـ امکان دسترسی به کپسولهای آتشنشانی مناسب باشد.
4ـ تعداد کپسول آتشنشانی کافی باشد.
5ـ سالن ورزشی مجهز به سیستم هشدار دهنده آتش سوزی باشد.
6ـ منبع ذخیره آب برای مواقع اضطراری موجود باشد.
7ـ لولههای آب آتشنشانی به اندازه کافی وجود داشته باشد(گیل فرد،1388).

2-3 : پیشینه تحقیق
2-3-1 : تحقیقات داخلی
الهی و پورآقایی (1383) در تحقیقی با عنوان «بررسی وضعیت استادیومهای فوتبال کشور در مقایسه با استانداردهای اروپایی» به این نتیجه رسیدند که أکثر استادیومهای کشور در امکانات و تسهیلات مناسب برای تماشاگران عادی، تماشاگران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *